و حالا هم که باز دوباره بحث خلیج فارس نقل محافل شده و سبب شده ایرانیان غیور وطن پرست ،باز رگ گردنی شوند و بخواهند داد خود از مهتر و کهتر بستانند؛این تناقض عجیب دوباره رخ بر می نماید. و آن به این صورت است که وقتی که سالانه میلیون ها دلار(آمار رسمی در دسترس نداشتم) توسط ایرانیان وطن پرست از مملکت خارج می شود و در همین دوبی و امارات متحده که مدعی اصلی سه جزیره است سرمایه گذاری،تولید و افزایش سرمایه  می شود.چگونه انتظار  داریم که این پولها کارگر نیفتد و جایی مثلن مانند گوگل را وسوسه نکند که غمزه و عشوه کند برای آنجا که هم پول بهتری می دهد و هم بهتر حرف می زند و هم راهش نزدیکتر است(به کجا؟).این اظهر من الشمس است که گوگل یا هر شرکتی که در بازار آزاد و در این هیاهوی تجارت جهانی، میل به دوام و بزرگی دارد،بر مبنای قوانین و اصول تجارت آزاد کار  کند و این هیچ تعجبی ندارد.شک نکنید که اگر منافع گوگل حکم کند اسم پدر و مادر سهامدارانشان را هم عوض می کنند،خلیج فارس که هیچ ربطی هم به آنها ندارد جای خود...برای آنها مهم نیست که اسناد و کتب قدیمه و جدیده چه می گوید.در سازمان ملل متحد چه ثبت شده و یا این که چند صد سال پیش به این آبراهه می گفتند دریای پارس یا خلیج فارس...آن چه ذهن تحلیلگر روسای شرکتهایی مثل گوگل رصد می کند این است که چرخه اقتصادی در شیخ نشینان خلیج فارس چگونه و به چه مقدار است؟یا این که دوبی بدون هیچ گونه نگاه ایدیولوژیک، پذیرنده انواع گردشگر از جای جای جهان است.یا این که یکی از بزرگترین نمایشگاه های محصولات رایانه ای(جیتکس)در امارات متحده عربی برگزار می شود.یا این که دبی که مقصدش تبدیل شدن به بزرگترین شهر الکترونیکی دنیاست.

باور بفرمایید با این ناسیونالیسم بازیهای آبکی راه به هیچ جایی نخواهیم برد.مگر فیلم 300 یادمان رفته.آن همه جنجال و اعتراض در زیر چرخهای بزرگ و تنومند هالیوود و چرخه عظیم اقتصادیش و البته میل مردم جهان به سرگرم شدن به هیچ گرفته شد و فیلم اکران شد و آن فیلم ارزان قیمت، سود مناسبی هم روانه جیب کمپانی هالیوودی سازنده اش کرد.

فکر می کنم که زمان آن نه تنها رسیده که دیر هم شده که دست از این احساسات رقیقه برداریم و انگشت اتهام را دایی جان ناپلئون وار به این سو آن سو نکشیم.مسئولیت خودمان را قبول کنیم و بپذیریم که در دنیای امروز کسی می تواند حرف بزند و خودی نشان دهد که به زبان امروز تکلم کند.

با اعتراض اینترنتی و تجمع جلوی سفارت امارات و احیانن بمب گوگلی در کردن، مطمئن باشید هیچ اتفاقی نمی افتد.آنگاه مردم جهان به این باور خواهند رسید که این خلیج،خلیج فارس است و بوده و باید باشد که سالانه میلیونها میلیون گردشگرخارجی این پیام را با خود از این دیار ببرند که جایی که ما دیدیم گاهواره ی تمدن بوده؛اصفهان داشته... شیراز داشته... یزد داشته... کرمان داشته...(با چند ده هزار گردشگر پیر و پاتال به این هدف نخواهیم رسید.)آنگاه خواهیم توانست بگوییم آدمهای فیلم 300 هیچ ربطی به ایرانیان نداشته که این همه سرمایه بزرگ ایرانی در خارج،هدفمند و یکدل در سامانه چرخه تولید و توزیع فیلم و سینما در دنیا سهیم و شریک شود...(با فیلمهایی که یک بچه دنبال دوستش یا بادکنکش می گردد نمی شود.)

اما تا وقتی که پول و فکر و کوشش ایرانی؛ به هر دلیل، به جای آباد کردن و پیشرفت مملکت خودش در راه آبادانی و توسعه شیخ نشینان خلیج فارس است،تا وقتی که جهان پهلوان و الگوی اخلاقی زمانه مان!!!مبلغ خربد ملک در دوبی می شود و سبب خروج سرمایه این کشور،تا وقتی که هر وقت بخواهیم کلاس بگذاریم یا حال کنیم مقصدمان دوبی باشد از گوگل و یاهو و هزار شرکت دیگر که فقط به فکر منافع خودشان هستند،چه انتظاری می توان داشت؟

ایران خوب است.ایران دوست داشتنی است.ایران آن چنان غنی است که می توان لحظه لحظه زندگی را غزلوارانه با آن به جلو رفت.فرهنگ ایرانی آن چنان جذابیت،کشش و عمقی دارد که می تواند مخاطبش را مدتها با خود درگیر کند.ایران و ایرانی شایسته مقام و جایگاه بسیار بلندمرتبه تری است.لیکن همه ی اینها جور دیگر دیدن را می طلبد.با ا احساسات بازی نمی شود در جهان عقلگرای خردپیشه حرفی برای گفتن داشت.بیاییم رحیمانه به زبان دنیا سخن بگوییم.  

نـدارد هـیـچ عـاقـل بــاد در بــند

چـو بـاد انـدر شکم پیچد فرو هل

که باد انـدر شکم بارست بر دل

گلستان سعدی - در اخلاق درویشان

با پیشنهاد دوستی بر آن شدم که از منظری متفاوت به ماجرا نگاه کنم. قصدم آن بود که با ساخت فیلم مستندی از این ماجرا؛ نگاهی دیگرگون را بر بستر تاریخی و به نوعی فرهنگی شهر اصفهان سوار کرده و دنبال کنم. راستش در پیگیری ماوقع آن چیز که دایم در ذهنم نقش می بست؛ کاری شبیه به اون شب که بارون اومد ساخته ی کامران شیردل بود. بر آن نبودم که مقصر را پیدا کنم یا با نگاه ژورنالیستی مثلن کشف نکته ی جدیدی را اعلام کنم. در تمام مدت به این فکر می کردم که دوست دارم بدانم تک تک آنهایی که در طرح فیلم قرار است با آنها مصاحبه شود واکنششان در قبال کور شدن ناگهانی چیست ؟چه جور می شود تحمل کرد ندیدن را وقتی می دیدی؟ چشم چیست؟ تعریف دیدن از نگاه یک کور چیست؟ ندیدن یک کور مادرزاد چه تفاوتی با ندیدن یک فرد بعدن کور شده دارد؟....

به همین روی نامه ای تهیه شد جهت باشگاه فرهنگ و ورزشی باشگاه سپاهان و شخص مدیر عامل ؛مبنی بر درخواست هماهنگی جهت ساخت فیلم. در متن نامه چنین آورده شد:

...نظر به این که پدیدآورندگان خود راساً نسبت به تهیه ی این فیلم اقدام نموده اند ،از این لحاظ بار مالی خاصی به باشگاه تحمیل نخواهد شد . لیکن با توجه به نیاز به انجام گفتگوهای مورد نظر ،نیاز به فیلمبرداری و احتمالاً استفاده از تصاویر آرشیوی، هماهنگی و دستور باشگاه سپاهان و آن مقام محترم لازم و ضروری خواهد بود. با توجه به موارد فوق لذا خواهشمند است در صورت صلاحدید نسبت به هماهنگی جهت انجام موارد مورد نظر و همکاری لازم دستور مساعدت صادر فرمایید....

در پیگیری نامه ی ارسال شده ؛جلسات متعددی با مسئولان ذی ربط برگزار شد. و نتیجه ؛هی به امروز و فردا حواله می شد. تا این که جلسه ی آخر که بیشتر شبیه جلسه بازجویی بود فرا رسید. خواسته های جفت و طاق بود که دایم هوار می شد. از این که باشگاه باید در طول فیلمبرداری و تدوین بر کار نظارت داشته باشد تا این که باشگاه حق دارد در صورت نیاز از ارایه فیلم جلوگیری کند. و جالب تر این که سازندگان باید تضمین بدهند که فیلم از شبکه های ماهواره ای پخش نشود!!! البته جواب دادم که زمانی که سریال ها و فیلم های صدا و سیمای جمهوری اسلامی با آن همه دستگاه عریض و طویل و امکانات از شبکه های فارسی زبان ماهواره ای پخش می شود ؛من با کمترین امکانات چه تضمینی می توانم بدهم؟ به هر حال پس از جوابگویی و پرسش و پاسخ فراوان مقرر شد که جواب نهایی را مدتی بعد بدهند. که پس از مدتها مسئول مربوطه گفتند:حاج آقا (ساکت)گفتند خیر...

می گفت بر سینه بزن یا اصلن یادم نیست چه می گفت ولی واکنش بر سینه زدن جماعت بود...محکم...محکم تر و من فکر می کردم که سینه برای زدن که نیست...برای سپر کردن است...اصلن برای خوردن است...برای...جاده دو حصار داشت سفید،انگار کن خامه با شکلهای گوناگون با منحنی هایی که خود بدن بود. همان بدن دختری که قرار بود آن شهید، در مرغزار کنار چشمه یواشکی بغل بزند...همان خاور...تصور کن دشت سبز بی انتهایی را که گلهای قرمز و زرد کوچکی این و آن ور در آمده اند.خاور با دامن بلند نارنجی رنگش که حاشیه اش منجق دوزی شده،شلیته ی بنفش و مینار و لچک بنفش(انها هم با منجقهای فراوان)دارد سرخوشانه این ور و آن ور می پرد و سرباز بعدن شهید شده هم به دنبالش.که شاید بگیردش، بغلش کند،ببوسدش و...می گفتند که آنهایی که داشتند خبر کشته شدنش را می بردند شب در برف گیر کردند.گرگ ها هم که فراوان.چیزی نمانده بود  به مرگ که چند روستایی سر می رسند .می گفتند جای پای مرگ روی برف ارغوانی مانده بود...

می شد که مرگ قاصدان مرگ تمام شدن خود مرگ باشد؟

کافه عکس ۱۵ لغایت ۲۹ دی ماه

تهران - بلوار میرداماد - ساختمان اسکان - کافه عکس

پوستر نمایشگاه